Sw3.6-m8-1.2-Slajd10

Z Studia Informatyczne
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania

Jednostka centralna

Jednostka centralna


Podstawową cechą jednostki centralnej jest przynależność do klasy synchronicznych układów sekwencyjnych. Synchroniczność polega na tym, że zmiana stanów wewnętrznych i sygnałów pojawiających się na wyjściach mikrokontrolera zachodzi tylko w chwilach określonych przez sygnał synchronizujący – zwany sygnałem zegarowym. Częstotliwość impulsów zegarowych jest z reguły stabilizowana przez dołączany rezonator kwarcowy. Sekwencyjność oznacza, że stan w kolejnym cyklu zegara zależy nie tylko od sygnałów wejściowych ale także od stanów poprzednich układu. Zakładamy, że początkowy stan mikrokontrolera, któremu z reguły odpowiada ściśle określony adres początkowy pamięci programu jest ustalany przy użyciu sygnału RESET. Sygnał RESET może być generowany programowo, może też pochodzić z innego systemu cyfrowego. W określonych sytuacjach może być generowany przez odpowiedni przycisk lub wynikać z włączenia zasilania. Jednostka centralna posiada także własną pamięć, która potrzebna jest między innymi do przechowywania argumentów potrzebnych do wykonania określonych operacji. Określony fragment pamięci jednostki centralnej zwany jest rejestrami. Działanie jednostki centralnej polega na cyklicznym wykonywaniu operacji zawartych w kodzie programu stworzonego przez użytkownika. Program taki przechowywany jest w pamięci mikrokontrolera.


<< Poprzedni slajd | Spis treści | Następny slajd >>