Biografia Stone'a

Z Studia Informatyczne
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania
Marshall H. Stone (1903-1989)

Marshall Harvey Stone (1903-1989) – matematyk amerykański.

W roku 1926 uzyskał doktorat na podstawie dysertacji nt. równań różniczkowych. Jego promotorem był George Birkhoff. W latach 1925-1937 wykładał na Harwardzie, w Yale i na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Tytuł profesora Uniwersytetu Harwarda uzyskał w roku 1937. Podczas II wojny światowej pracował dla rządu USA prowadząc ściśle tajne badania w Biurze Operacji Morskich oraz Biurze Sztabów Połączonych Departamentu Wojny. W roku 1938 Stone został wybrany do Narodowej Akademii Nauk Stanów Zjednoczonych. W latach 1943-1944 był również przewodniczącym Amerykańskiego Towarzystwa Matematycznej. Po zakończeniu wojny pracował na Uniwersytecie w Chicago, pełniąc w latach 1946-1952 funkcję dziekana wydziału matematycznego, a w latach 1952-1954 przewodniczył Międzynarodowej Unii Matematycznego. Ściągając do Chicago takich matematyków jak Paul Halmos, André Weil, Saunders Mac Lane, Antoni Zygmund i Shiing-Shen Chern, Stone walnie przyczynił się do odbudowy prestiżu Chicago jako jednego z najsilniejszych ośrodków matematycznych w Stanach. Po odejściu z Chicago do roku 1980 pracował na uniwersytecie w Massachusetts.

Najbardziej twórczym okresem działalności Stone'a były lata 30. XX wieku. W roku 1930 udowodnił słynne twierdzenie Stone'a-von Neumanna o jednoznaczności związków komutacyjnych samosprzężonych operatorów w przestrzeni Hilberta. Dwa lata później opublikował klasyczną dziś monografię Linear transformations in Hilbert space and their applications to analysis (pol. Przekształcenia liniowe w przestrzeni Hilberta i ich zastosowania w analizie) poświęconą badaniu operatorów samosprzężonych. W tym samym roku udowodnił kilka hipotez postawionych przez Hermanna Weyla w teorii spektralnej, które mają związek z zastosowaniami teorii grup do mechaniki kwantowej. W roku 1936 udowodnił podstawowe dla logiki matematycznej i algebry uniwersalnej twierdzenie o reprezentacji algebr Boole'a. W roku 1937 opublikował pracę na temat pewnego uzwarcenia przestrzeni topologicznych zwanego dzisiaj uzwarceniem Čecha-Stone'a. Stone uogólnił również w istotny sposób klasyczny wynik Weierstrassa o aproksymacji funkcji ciągłych wielomianami, przenosząc je na ogólne przestrzenie topologiczne.

Stone wniósł ważny wkład w rozwój analizy matematycznej, analizy funkcjonalnej, topologii i algebry. Wiele istotnych twierdzeń w tych dziedzinach nosi dziś jego imię.