ZSBD-2st-1.2-w4.tresc-1.1-Slajd21

Z Studia Informatyczne
Wersja z dnia 16:22, 11 sie 2006 autorstwa PKrzyzagorski (dyskusja | edycje)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania

Trwałość danych(1)

Trwałość danych(1)


W rozwiązaniach wypracowanych przez standardy ODMG i JDO wyróżnia się dwie klasy obiektów trwałych. Do pierwszej klasy należą obiekty, które stają się trwałe poprzez bezpośrednie wywołanie wyspecjalizowanej metody systemowej przesuwającej dany obiekt lub zbiór obiektów z nietrwałego do trwałego obszaru składowania. Na rysunku przykładem takiego obiektu jest obiekt „o1 ”. Do drugiej klasy należą obiekty, które są utrwalane w sposób pośredni, przez powiązanie ich z obiektami trwałymi. Obiekty należące do tej klasy są tak długo trwałe, jak długo są osiągalne z obiektów trwałych. Przykładem obiektu należącego do tej klasy trwałości jest obiekt „o2 ”. Tymczasem obiekt „o3 ”, który przez jakiś czas był trwały, w wyniku usunięcia powiązania z obiektem „o2 zostaje przesunięty do nietrwałego obszaru składowania. Jeżeli dodatkowo obiekt ten przestanie być osiągalny przez tymczasowe zmienne aplikacji bazy danych, zostanie z czasem usunięty przez systemowe procesy odśmiecania bazy danych.

Przedstawiony poniżej rysunku przykład wykorzystuje rozwiązania wypracowane w standardzie JDO. Obiekty „p i „k są w momencie utworzenia nietrwałe. Metoda systemowa „MakePersistent przenosi obiekt „k do bazy danych. Obiekt „k należy do pierwszej klasy trwałości. Obiekt „p zostanie również utrwalony przez związek łączący go z obiektem „k ”. Obiekt „p należy do drugiej klasy trwałości.


<< Poprzedni slajd | Spis treści | Następny slajd >>