Teoria informacji/TI Wykład 14

Z Studia Informatyczne
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania

Stała Chaitina

Tak jak w poprzednim wykładzie, ustalamy jakieś bezprefiksowe kodowanie maszyn Turinga oraz bezprefiksową maszynę uniwersalną .

Definicja [Stała Chaitina]

Stałą Chaitina określamy jako sumę szeregu


Stałą Chaitina można interpretować jako prawdopodobieństwo, że losowo wybrane dane dla maszyny spowodują jej zatrzymanie; innymi słowy, że losowo wybrany program (z danymi) się zatrzymuje.

Dokładniej, rozważmy zbiór nieskończonych ciągów zero-jedynkowych,

. Dla , określamy

w szczególności . Funkcję można rozszerzyć na Borelowskie podzbiory tak, by stanowiła prawdopodobieństwo. W szczególności stanowi prawdopodobieństwo zdarzenia, że ciąg ze zbioru zawiera prefiks , dla którego .


Oczywiście konkretna wartość zależy od wyboru kodowania i maszyny uniwersalnej, ale jej istotne własności od tego nie zależą.

Twierdzenie [Własności ]

Stała Chaitina ma następujące własności.

(1) .

(2) Istnieje maszyna Turinga z dodatkową taśmą nieskończoną, na której wypisane są kolejne cyfry binarnego rozwinięcia , która dla danego kodu maszyny odpowiada na pytanie, czy .

(3) Istnieje stała taka, że

gdzie oznacza pierwszych bitów liczby .


Punkt (2) oznacza, że "znając" stałą Chaitina potrafilibyśmy rozstrzygać problem stopu, natomiast (3) mówi nam, że z dokładnością do stałej, jest niekompresowalna.

Dowód

Ad 1. Ponieważ zbiór

jest bezprefiksowy, każdy skończony podzbiór , tworzy kod bezprefiksowy, a zatem z nierówności Krafta spełnia nierówność , co po przejściu do supremum daje żądaną nierówność.

Ad 2. Zanim opiszemy konstrukcję maszyny , zróbmy pewne obserwacje na temat liczby . Znanym problemem w dowodach własności liczb rzeczywistych jest, że a priori liczba może mieć dwie różne reprezentacje (w szczególności binarne). Działoby się tak, gdyby liczba była dwójkowo wymierna, tzn.

(a)

(b)

Jakkolwiek w przyszłości wykluczymy taką możliwość, w tej chwili musimy jeszcze wziąć ją pod uwagę. Otóż bez zmniejszenia ogólności możemy założyć, że dana jest w postaci (a). Istotnie, gdybyśmy mieli maszynę dla tego przypadku, to łatwo moglibyśmy ją zmodyfikować do maszyny , która radziłaby sobie z przypadkiem (b). Maszyna działałaby tak samo jak maszyna , z tym że począwszy od -szej cyfry , "widziałaby na odwrót", tzn. 0 traktowałaby jak 1 a 1 jak 0.


Jeśli wybierzemy wariant (a), lub jeśli nie jest dwójkowo wymierna, to dla każdego istnieje skończony podzbiór , taki że liczba wyznaczona przez pierwszych cyfr spełnia

(pamiętamy, że ).

Opiszemy teraz działanie maszyny . Jak zwykle w takich przypadkach, opiszemy algorytm, pozostawiając Czytelnikowi jego formalizację w języku maszyn Turinga. Jeśli na wejściu jest słowo , , maszyna symuluje działanie na , a także przegląda kolejne słowa , powiedzmy w porządku wojskowym, i symuluje działanie na . Oczywiście każda z tych maszyn może się zapętlić, dlatego nie symuluje ich "po kolei"; zamiast tego wykonuje na przemian po jednej (kolejnej) instrukcji kolejnych symulowanych maszyn.

Można to sobie wyobrazić jako "ruch zygzakowy". Jeśli przyjąć, że słowa w porządku wojskowym tworzą ciąg , a oznacza: wykonaj kolejny krok działania maszyny na wejściu lub skip jeśli już zakończyła działanie, to plan działania maszyny można przedstawić

W trakcie swojego obliczenia, maszyna utrzymuje zmienną, powiedzmy , której aktualną wartością jest (skończony) zbiór tych słów dla których już udało się stwierdzić, że .

Zgodnie z powyższą oberwacją, w skończonym czasie jeden z dwóch przypadków ma miejsce.

(i) stwierdza, że ; wtedy daje odpowiedź TAK.

(ii) stwierdza, że

ale ; wtedy daje odpowiedź NIE.

Zauważmy, że w tej chwili możemy już wykluczyć możliwość, że jest liczbą dwójkowo wymierną. Istotnie, Czytelnik pamięta zapewne doskonale, że problem stopu jest nierozstrzygalny, tzn. nie istnieje maszyna bez dodatkowej taśmy, realizująca postulat z warunku (2). Gdyby jednak była dwójkowo wymierna, to opisaną wyżej konstrukcję maszyny można przeprowadzić bez reprezentowania liczby ; zamiast pobierać bity liczby z dodatkowej nieskończonej taśmy, maszyna mogłaby je sobie łatwo obliczyć. Podobny argument pokazuje znacznie więcej: nie jest liczba wymierną ani algebraiczną, ani w ogole "obliczalną" (zobacz Ćwiczenie).


Ad 3. Opiszemy działanie pewnej maszyny . Na słowie wejściowym , najpierw symuluje działanie maszyny uniwersalnej na słowie . Dalszy opis prowadzimy przy założeniu, że obliczenie się zakończyło z wynikiem i co więcej

stanowi pierwsze cyfr rozwinięcia binarnego , dla pewnego . Niech

Oczywiście, dla wielu nie będzie to prawdą; wtedy maszyna zgodnie z naszym opisem będzie wykonywać jakieś działania, których wynik nas nie interesuje. Ważne jest jednak, że dla pewnego istotnie zajdzie (z własności maszyny uniwersalnej).

Z kolei, podobnie jak maszyna w dowodzie punktu (2), maszyna ruchem zygzakowym przegląda kolejne słowa i symuluje działanie na na , gromadząc w zmiennej te słowa , dla których obliczenie już się zakończyło. Dodatkowo, dla każdego , zapamiętuje . Pamiętamy, że wykluczyliśmy już możliwość podwójnej reprezentacji . Dlatego też, po pewnym skończonym czasie stwierdzi, że

Niech będzie pierwszym w porządku wojskowym słowem takim, że , dla każdego . Zauważmy, że (z definicji ). Wtedy wreszcie nasza maszyna zatrzymuje się z wynikiem .

Zgodnie z Faktem z poprzedniego wykładu, istnieje stała , że

Ale (skoro wygenerowała z wejścia ). To daje nam

i nierówność ta zachodzi dla każdego , takiego że . A zatem

dla każdego , tak więc może być żądaną stałą.

End of proof.gif