Biografia Kepler, Jan

Z Studia Informatyczne
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania
Kepler.jpg

Jan Kepler (1571-1630) – wybitny niemiecki matematyk, fizyk i astronom.

Kepler zasłynął m.in. sformułowaniem trzech praw (zwanych dziś „prawami Keplera”) jakimi rządzą się ruchy planet Układu Słonecznego, a także wynalezieniem tzw. lunety keplerowskiej. Poza tym wprowadził przecinek do ułamków dziesiętnych oraz zajmował się obliczaniem objętości różnych brył geometrycznych.

Wycinek nieba z Astronomia Nova, 1609

Dzięki interwencji Tycha Brahego, Kepler otrzymał w 1601 r. zaszczytne stanowisko cesarskiego matematyka. Brahe pozostawił ponadto wszystkie swe prace Keplerowi, gorącemu zwolennikowi heliocentrycznego systemu Kopernika. To właśnie Keplerowi przypisuje się skłonienie Galileusza do ogłoszenia badań potwierdzających teorię Kopernika. Swoje ostatnie dwa lata życia spędził Kepler w Żaganiu (1628-1630), gdzie pośmiertnie wydano jego dzieło Somnium (Sen) – pierwszą książkę fantastyczną na świecie.

Prawa Keplera uwzględniają ledwo zauważalne różnice w położeniach planet, wynikające z eliptyczności ich orbit. Różnice te maja jednak zasadnicze znaczenie, właśnie dzięki nim Newton mógł udowodnić, że siły przyciągania maleją wraz z kwadratem odległości. Natomiast II prawo Keplera uważamy za przypadkowe odkrycie ważnej zasady fizycznej a mianowicie zasady zachowania momentu pędu. Drobne odchylenia od praw Keplera, wynikające z niewielkich oddziaływań grawitacyjnych między samymi planetami, były poddawane szczegółowej analizie, a astronomowie dokładali starań, by te efekty zmierzyć.

Praca Keplera miała wpływ na dalszy rozwój astronomii i matematyki. Jego najznamienitsze prace to: Mysterium Cosmographicum (1596), De Fundamentis Astrologiae Certioribus (1601), Astronomiae Pars Optica (1604), Astronomia Nova (1609), trzytomowa Epitome astronomiae Copernicanae (1618-1621) oraz Harmonice Mundi (1619).



Opracowanie: zespół wsparcia multimedialnego