Biografia Cantor, Georg Ferdinand Ludwig Philipp: Różnice pomiędzy wersjami

Z Studia Informatyczne
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 1 pośredniej wersji utworzonej przez tego samego użytkownika)
Linia 3: Linia 3:
 
'''Georg Ferdinand Ludwig Philipp Cantor (1845-1918)''' – niemiecki matematyk.
 
'''Georg Ferdinand Ludwig Philipp Cantor (1845-1918)''' – niemiecki matematyk.
  
Większość działalności naukowej poświęcił Cantor rozwinięciu stworzonej przez siebie teorii mnogości. Wykazał istnienie nie ekwiwalentnych (tzn. mających różne moce) nieskończonych mnogości, sformułował ściśle pojęcie mocy mnogości i przeprowadził dowód, że zbiór liczb niewymiernych jest „liczniejszy” (ma większą moc) niż zbiór liczb wymiernych. Cantor dał podstawy teorii mnogości punktowych, zajmującej się zbiorami w przestrzeni zwykłej lub abstrakcyjnej.  
+
Większość działalności naukowej poświęcił Cantor rozwinięciu, stworzonej przez siebie, teorii mnogości. Wykazał istnienie nie ekwiwalentnych (tzn. mających różne moce) nieskończonych mnogości, sformułował ściśle pojęcie mocy mnogości i przeprowadził dowód, że zbiór liczb niewymiernych jest „liczniejszy” (ma większą moc) niż zbiór liczb wymiernych. Cantor dał podstawy teorii mnogości punktowych, zajmującej się zbiorami w przestrzeni zwykłej lub abstrakcyjnej.  
  
Cantor studiował w Darmstadt, Zürichu i Getyndze. Doktorat obronił w 1867 r. w Berlinie. Do jego nauczycieli należeli: Karl Weierstrass, Ernst Eduard Kummer oraz Leopold Kronecker. W 1869 r. Cantor habilitował się, a w trzy lata później został profesorem nadzwyczajnym. W 1879 r. mianowano go profesorem zwyczajnym i do 1913 r. był kierownikiem Katedry Matematyki na uniwersytecie w Halle. Pierwsze jego prace dotyczyły szeregów Fouriera i teorii liczb niewymiernych. W latach 1874-1895 opublikował prace, w których sformułował podstawy teorii mnogości (teoria zbiorów). Jest to dział matematyki traktujący o własnościach zbiorów w oderwaniu od cech elementów zbioru. [[grafika:Cantor-fragmenty.gif|thumb|150px|right|Fragmenty artykułów Cantora na temat funkcji, 1870]]
+
Cantor studiował w Darmstadt, Zürichu i Getyndze. Doktorat obronił w 1867 r. w Berlinie. Do jego nauczycieli należeli: Karl Weierstrass, Ernst Eduard Kummer oraz Leopold Kronecker. W 1869 r. Cantor habilitował się, a w trzy lata później został profesorem nadzwyczajnym. W 1879 r. mianowano go profesorem zwyczajnym i do 1913 r. był kierownikiem Katedry Matematyki na uniwersytecie w Halle. Pierwsze jego prace dotyczyły szeregów Fouriera i teorii liczb niewymiernych. W latach 1874-1895 opublikował prace, w których sformułował podstawy teorii mnogości (teoria zbiorów). Jest to dział matematyki, zajmujący się o własnościami zbiorów w oderwaniu od cech elementów zbioru. [[grafika:Cantor-fragmenty.gif|thumb|150px|right|Fragmenty artykułów Cantora na temat funkcji, 1870]]
  
 
Opublikował tak wiele znakomitych i interesujących prac z teorii mnogości, że nie sposób podać tu nawet ich części. Wydana nakładem Niemieckiej Akademii ''Mengenlehre'' (''Teoria mnogości'', zbiór prac Cantora) jest obszernym trzytomowym dziełem. W 1897 r. ustała tak niezwykle płodna twórczość Cantora. Ciężka choroba i ciągłe ataki nie pozwoliły mu na twórczą pracę umysłową. Od tego czasu ogłosił jedynie kilka publikacji dotyczących podstaw matematyki i logiki matematycznej.
 
Opublikował tak wiele znakomitych i interesujących prac z teorii mnogości, że nie sposób podać tu nawet ich części. Wydana nakładem Niemieckiej Akademii ''Mengenlehre'' (''Teoria mnogości'', zbiór prac Cantora) jest obszernym trzytomowym dziełem. W 1897 r. ustała tak niezwykle płodna twórczość Cantora. Ciężka choroba i ciągłe ataki nie pozwoliły mu na twórczą pracę umysłową. Od tego czasu ogłosił jedynie kilka publikacji dotyczących podstaw matematyki i logiki matematycznej.

Aktualna wersja na dzień 15:40, 16 gru 2006

Cantor.jpg

Georg Ferdinand Ludwig Philipp Cantor (1845-1918) – niemiecki matematyk.

Większość działalności naukowej poświęcił Cantor rozwinięciu, stworzonej przez siebie, teorii mnogości. Wykazał istnienie nie ekwiwalentnych (tzn. mających różne moce) nieskończonych mnogości, sformułował ściśle pojęcie mocy mnogości i przeprowadził dowód, że zbiór liczb niewymiernych jest „liczniejszy” (ma większą moc) niż zbiór liczb wymiernych. Cantor dał podstawy teorii mnogości punktowych, zajmującej się zbiorami w przestrzeni zwykłej lub abstrakcyjnej.

Cantor studiował w Darmstadt, Zürichu i Getyndze. Doktorat obronił w 1867 r. w Berlinie. Do jego nauczycieli należeli: Karl Weierstrass, Ernst Eduard Kummer oraz Leopold Kronecker. W 1869 r. Cantor habilitował się, a w trzy lata później został profesorem nadzwyczajnym. W 1879 r. mianowano go profesorem zwyczajnym i do 1913 r. był kierownikiem Katedry Matematyki na uniwersytecie w Halle. Pierwsze jego prace dotyczyły szeregów Fouriera i teorii liczb niewymiernych. W latach 1874-1895 opublikował prace, w których sformułował podstawy teorii mnogości (teoria zbiorów). Jest to dział matematyki, zajmujący się o własnościami zbiorów w oderwaniu od cech elementów zbioru.

Fragmenty artykułów Cantora na temat funkcji, 1870

Opublikował tak wiele znakomitych i interesujących prac z teorii mnogości, że nie sposób podać tu nawet ich części. Wydana nakładem Niemieckiej Akademii Mengenlehre (Teoria mnogości, zbiór prac Cantora) jest obszernym trzytomowym dziełem. W 1897 r. ustała tak niezwykle płodna twórczość Cantora. Ciężka choroba i ciągłe ataki nie pozwoliły mu na twórczą pracę umysłową. Od tego czasu ogłosił jedynie kilka publikacji dotyczących podstaw matematyki i logiki matematycznej.

Pod koniec życia zajmował się również mistycyzmem – rozwijał koncepcję Absolutnej Nieskończoności, którą utożsamiał z Bogiem. Idee Cantora u współczesnych mu uczonych spotkały się początkowo z niezrozumieniem i ostrą krytyką. Dopiero w kilkanaście lat po ich ogłoszeniu zdobyły sobie uznanie wśród uczonych i wywarły olbrzymi wpływ na dalszy rozwój matematyki.



Opracowanie: zespół wsparcia multimedialnego