Sr-3-wyk-2.0-Slajd15

From Studia Informatyczne

Usługa rozsyłania – własności (3)

Usługa rozsyłania – własności (3)


Najpopularniejsza we współczesnych systemach komunikacji grupowej jest własność wirtualnej synchronizacji (ang. virtual synchrony lub view synchrony ). Wymaga ona, by wszystkie procesy, które ze starego obrazu V przechodzą do nowego obrazu V , dostarczyły przed zainstalowaniem nowego obrazu (czyli jeszcze w starym) każdą wiadomość, którą dostarczył choć jeden proces. Innymi słowy, wymaga się od procesów dostarczania tych samych zbiorów wiadomości w tych samych obrazach. Intuicyjnie oznacza to, że procesy są synchronizowane kolejnymi zmianami obrazów – zmiana obrazu jest barierą, której proces nie może przekroczyć, jeśli nie odebrał wymaganych wiadomości.

Własność ta jest bardzo przydatna na przykład w systemach rozproszonych wykorzystujących zwielokrotnianie, w których kopie danego obiektu najczęściej tworzą grupę. Wiele modeli spójności na niższym poziomie wymaga zachowania pewnych gwarancji komunikacji grupowej, w tym często właśnie wirtualnej synchronizacji.

Należy jeszcze podkreślić zasadniczą różnicę pomiędzy wirtualną synchronizacją a własnościami dostarczenia w obrazie z momentu wysłania czy dostarczenia w tym samym obrazie.. Otóż wirtualna synchronizacja stawia wymagania wszystkim procesom zmieniającym obraz, co w praktyce najczęściej oznacza wszystkie procesy w grupie.

Można ponadto zauważyć, że wirtualna synchronizacja jest ściśle silniejsza od własności dostarczenia w tym samym obrazie, natomiast jest nieporównywalna z własnością dostarczenia w obrazie z momentu wysłania.


<< Poprzedni slajd | Spis treści | Następny slajd >>