Sr-1-wyk-1.0-Slajd27

From Studia Informatyczne

Paradygmaty warstwy pośredniej

Paradygmaty warstwy pośredniej


Oprogramowanie warstwy pośredniej tworzone jest bardzo często wokół pewnych paradygmatów , a więc wzorców, do których dopasowuje się rożne fragmenty systemu. Jednym z nich jest traktowanie wszystkiego jako pliki – podobnie jak to ma miejsce w systemie Unix. Przy takim podejściu komunikacja staje się równoważna zapisowi do pliku, ponieważ pliki są widziane przez wszystkie procesy w taki sam sposób. Pewnym ograniczeniem tej koncepcji jest rozproszony system plików, gdzie transparentność dotyczy jedynie klasycznie rozumianych plików.

Innym podejściem jest koncepcja zdalnych wywołań procedur , gdzie główny nacisk położono na ukrywanie faktu komunikacji sieciowej. Wysłanie komunikatu do serwera i odbiór odpowiedzi jest traktowane jako wywołanie metody, co czyni tą koncepcję zbliżoną do programowania w systemach scentralizowanych (lokalne wywołanie procedury).

Pewną rozbudową koncepcji zdalnych wywołań procedur są obiekty rozproszone. Obiekty takie najczęściej są uruchamiane fizycznie na jednej maszynie, ale dostęp do nich jest możliwy w sposób transparentny z wielu innych maszyn. Jest to możliwe poprzez udostępnienie interfejsów do obiektów rozproszonych. Wywołanie metody obiektu powoduje tu również przesłanie komunikatu do i z serwera i zdalne wykonanie przetwarzania.

Popularność usługi WWW może być przykładem jak skrajne uproszczenie interfejsu i koncepcji może przyczynić się do upowszechnienia usługi. Dokumenty (nie tylko tekstowe) zawierają odnośniki do innych dokumentów tworząc w ten sposób ogólnoświatową sieć połączeń. Adres dokumentu jest w zasadzie jego identyfikatorem, nie wskazującym bezpośrednio na jego lokalizację.


<< Poprzedni slajd | Spis treści | Następny slajd >>